Mijn 9 kilometers

Bibberend stond ik aan de start met mijn startnummer op mijn rug. De laatste kilometers van het jaar stonden op het punt om te beginnen. Klaar voor mijn 9 kilometers! Waarom deed ik hier ook alweer aan mee, was een van mijn eerste gedachtes van de ochtend. Maar toch stond ik daar, in de kou, met mijn hardloopkleding. 

Lang leve thermoskleding! Volgens mij was het inmiddels net boven het vriespunt, maar het was nog behoorlijk wit onderweg. Gelukkig was ik wel zo slim geweest om mijn handschoenen mee te nemen. Daar stond ik dan, alleen tussen alle hardloopclubs. Gezellig in mijn eentje, te wachten tot we eindelijk mochten beginnen. Die mensen kunnen praten zeg, schiet gewoon op! Dan ging er eindelijk na twee minuten wachten, het startschot.

Oke, Eline, rustig beginnen. Laat ze je maar inhalen, jij haalt ze straks wel in. Je wordt alleen maar bijna omver gelopen door alle fanatiekelingen. Prima, dat jij sneller loopt dan ik. Jouw benen zijn ook twee meter langer dan de mijne, maar moet je echt duwen? Oke, daar is het stadion, wie heeft dat bedacht. Al die hoeken en dan moet je even met meer dan tweehonderd man door van die kleine poortjes. Dan maar wandelen… Daar gaat mijn tijd.

Ja, daar gaan we weer, eindelijk het park in. Ik zag mensen al teruglopen, ja 9 km is niet zomaar iets mensen, geen 900 meter. Langzaam vond ik mijn eigen tempo en genoot ik van de omgeving. Ik loop hier maar af en toe, maar dat moet ik echt vaker doen. Het was echt een mooie route! Shit, het is hier wel glad. Hoe ver zou ik al zijn? Ik had lang gepiekerd of ik mijn telefoon wel mee moest nemen, maar ik besloot toch van niet. Mijn sporthorloge was wel genoeg. Er staat vast wel aangegeven hoe lang ik nog moet. Nou mooi niet.

Uiteindelijk hoorde ik iemand roepen dat we op 3 km zaten. 3 kilometer pas! Ik dacht zelf dus dat ik al wel op 5 zou zitten. Snel controleerde ik het op mijn horloge, shit pas 20 minuten bezig. Ik moet nog zo ver! Oke, rustig doorgaan. Ik kan dit. Ik vond mijn ritme en eigenlijk ging het ontzettend lekker. Mijn moeder was heel fanatiek naar een collega aan het zwaaien, waardoor ze mij pas op het laatst zag, haha. Zo ver de aanmoediging. Gelukkig stond mijn vader ook nog ergens met zijn camera in de aanslag. Ik werd door vreemden toegejuicht en ik kwam weer op bekend terrein.

Yes, ik weet waar ik ben. Nu nog het pad naar de sauna, dan richting de schaatsbaan en dan door naar de finish! Ik kan dit!!! Eigenlijk gaat het best lekker, ik zou best nog wat harder kunnen. Langzaam liep ik van groepje naar groepje en haalde ik de mensen in, die mij zo bruut voorbij stormden aan de start. Zo, heb ik jullie mooi te pakken. Mijn vader fietste het laatste stukje langs en riep me bemoedigende woorden toe. Oke, ik ben er bijna. Waar is die finish???? Nog een bocht, en nog een bocht, ben ik er al? Nog even een sprintje, en wow ik ben binnen!!!

Oke, tijd, tijd, tijd. Ze zeiden de kleine klok. 56.22. WHAATTT! Ik heb dus nog nooit 9 kilometer onder het uur gelopen, maar 56.22!!! Wohooow. Dat is dus echt een wereldprestatie voor mijn doen. En ik kon eigenlijk nog net iets harder. Ik was nog helemaal niet gebroken, zoals sommige anderen. Het eerste stuk in het stadion moesten we lopen. Dan kunnen er dus nog minuten af! Wauw, wat ben ik poepie trots op mezelf. Ik heb die grijns de rest van de dag niet meer van mijn gezicht gekregen. Dat heb ik ‘even’ gedaan!

Ik heb het jaar op een prachtige manier afgesloten, en damn wat heb ik de hele dag gestraald. Zo wil ik me stiekem veel vaker voelen. Vroeger kwam ik de straat nog niet uit, met mijn sportschoentjes. En nu loop ik gewoon 9 kilometer met astma! Het is niet makkelijk, maar I did it! Geloof in jezelf, je kunt veel meer dan je denkt!

Liefs,
Eline

You Might Also Like

5 Comments

  • Reply
    evelien
    6 januari 2017 at 12:20

    Wauw echt super knap en goed!
    En wat tof dat je hier aan mee hebt gedaan <3

  • Reply
    Roos
    6 januari 2017 at 16:27

    Wauw, echt super goed! Wat heb je het leuk beschreven ook :)

  • Reply
    Arjanne
    6 januari 2017 at 18:29

    Ahh, wat goed! Supergoed dat je gewoon maar even negen kilometer hebt gelopen, je mag echt trots zijn op jezelf!

    • Reply
      admin
      6 januari 2017 at 18:47

      Jaa dat ben ik ook enorm! Dat startnummer herinnert me eraan waar ik vandaan kom

  • Reply
    Marlous
    7 januari 2017 at 12:26

    Ik vind het knap! Ik heb niets met hardlopen, en als het dan ook nog zo koud is.. brrr. Goed gedaan!

Laat een reactie achter op Arjanne Cancel Reply

Menu Title